Κυριακή 14 Αυγούστου 2011
Σαν σήμερα...
Δεν ξεχνούμε, γιατί δεν μας επιτρέπεται να ξεχάσουμε. Μας το απαγορεύει η στοιχειώδης ιστορική εντιμότητα. Έχουμε την ευλογία και την κατάρα να είμαστε λαός ιστορικός, και επίσης είμαστε γενιά που θα κριθεί από τους νεκρούς και τους αγέννητους.
Ο Σολωμός Σολωμού θα ήταν σήμερα 41 ετών. Προτίμησε να μείνει αιώνια 26άρης, μαρτυρώντας σε έναν στύλο επάνω την αγάπη του για την πατρίδα. Επέλεξε την αθανασία και την αιώνια νιότη ενός 26άρη, αφήνοντας εμάς τους συνομηλίκους του πίσω να "αγανακτούμε" για την εθνική προδοσία, όσοι τουλάχιστο δεν συμμετέχουμε σε αυτήν.
Όσοι νιώθουμε ακόμα στο αίμα μας εκείνη την παγωμάρα του μεσημεριού της 14ης Αυγούστου 1996, θα του πούμε: "καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς"
ΕΝΑΛΙΟΣ ΘΗΡ
Πέντε Έλληνες επιστήμονες έχουν ανακαλύψει ένα σούπερ-όπλο που η χρήση του από τις ελληνικές ΕΔ θα αποτελούσε ανεκτίμητης αξίας “πολλαλασιαστή ισχύος”! Η παρουσίαση του “όπλου” έχει ενθουσιάσει δύο υπουργούς Άμυνας και τρεις Α/ΓΕΕΘΑ,που έχουν χαρακτηρίσει το πρόγραμμα “άκρως απόρρητο”. Κι όμως τίποτα δεν προχωρά,γιατί απ ΄ότι φαίνεται η ανακάλυψη των Ελλήνων “χαλάει τη σούπα”,μεγάλων συμφερόντων, κολοσσών της παγκόσμιας αμυντικής βιομηχανίας!
Σύμφωνα με δημοσίευμα της Real News το πρόγραμμα στο οποίο εδώ και μια πενταετία δουλεύουν πέντε επιστήμονες τους ΑΠΘ, έχει το χαρακτηρισμό άκρως απόρρητο. Μετά από πέντε χρόνια κοροϊδίας, ένας από τους επιστήμονες αποφάσισε να σπάσει τη σιωπή.
Η ιστορία είναι απίστευτη.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της Real News το πρόγραμμα στο οποίο εδώ και μια πενταετία δουλεύουν πέντε επιστήμονες τους ΑΠΘ, έχει το χαρακτηρισμό άκρως απόρρητο. Μετά από πέντε χρόνια κοροϊδίας, ένας από τους επιστήμονες αποφάσισε να σπάσει τη σιωπή.
Η ιστορία είναι απίστευτη.
Η Παναγία των θρύλων και των παραδόσεων
Το όνομα της " Παρθένου Μαρίας", το ιερότερο ίσως πρόσωπο της Ορθοδοξίας, συνοδεύεται από ένα μεγάλο αριθμό προσωνυμιών που της έχουν δοθεί, λόγω των ιδιοτήτων της, του χρόνου που γιορτάζει, της θέσης που βρέθηκε η εικόνα της και της τοποθεσίας που βρίσκεται η εκκλησία της.
Λόγω τη τοποθεσίας που βρέθηκε η εικόνα της ή όπου υπάρχει ο ναός της, της δίδονται επίθετα όπως, Παναγία η Σουμελά (στο όρος Μελά), Παναγία η Μελικαρού (στη Σκύρο), Παναγία η Φοδελιώτισσα (στο Φόδελε Ηρακλείου), Παναγία η Θαλασσινή,Ανέμη, (στη Σαμοθράκη, επειδή φυσά δυνατός άνεμος στο ξωκλήσι της)
Στα Δωδεκάνησα πιο γνωστή είναι η Παναγία η Καβουριανή, στη Λέρο. Βρίσκεται κοντά στον οικισμό Ξηρόκαμπος. Το γραφικό εκκλησάκι ονομάζεται και της Καβουράδαινας, διότι στη θέση που είναι, κατά την παράδοση, ένας ψαράς που έψαχνε για καβούρια βρήκε μέσα σε σχισμή την εικόνα της Παναγίας(φωτογραφία). Επίσης, στη Λέρο μέσα στο Κάστρο βρίσκεται το μοναστήρι της Παναγιάς Κυράς.
Για τη μοναδικότητά της ξεχωρίζει η Παναγία του Χάρου στους Λειψούς. Είναι η μοναδική εικόνα της Παναγίας που δεν κρατά το Θείο Βρέφος, αλλά τον Εσταυρωμένο Χριστό. Όσο και αν ακούγεται παράξενο το όνομά της, εδώ και εκατοντάδες χρόνια, ευλογεί το πεντάμορφο νησί.
Η Παναγία του Χάρου πήρε το όνομά της, από το γεγονός ότι ο νεκρός Χριστός στον σταυρό του μαρτυρίου και ο Χάρος σχετίζονται μεταξύ τους εννοιολογικά. Το μοναστήρι της Παναγίας βρίσκεται ένα χιλιόμετρο έξω από το βασικό οικισμό των Λειψών. Τόσο το εξωμονάστηρο, όσο και η εικόνα χρονολογούνται από το 1600 μ.Χ., όταν έφτασαν στο νησί δύο μοναχοί από την Πάτμο.
Η Παναγία του Χάρου γιορτάζει στις 23 Αυγούστου (εννιάμερα της Παναγίας) και στους Λειψούς στήνεται μεγάλο πανηγύρι. Από το 1943 μέχρι σήμερα τη θαυματουργή εικόνα κοσμούν τα περιώνυμα "κρινάκια της Παναγίας". Τα λουλούδια τοποθετούνται στην εικόνα την Άνοιξη, στη συνέχεια ξεραίνονται και στη γιορτή της, κατακαλόκαιρο, ανθίζουν βγάζοντας μοσχομυριστά μπουμπούκια!
Το «κράτος των δεσποτάδων»
Του Θύμιου Παπανικολάου
Το «κράτος» της εκκλησιαστικής, γραφειοκρατικής ιεραρχίας («κράτος-φέουδο των δεσποτάδων») δεν αποτελεί απλώς το πιο τέλειο «μοντέλο» κάθε κράτους, αλλά είναι και το ίδιο «πολιτικό κράτος»: Δηλαδή παράρτημα της οικονομικής εξουσίας, παράρτημα του κοινωνικού καθεστώτος και του κράτους του.
Με το πέρασμα από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό το «κράτος των δεσποτάδων» έγινε γρανάζι και «μοντέλο» απολυταρχισμού του καπιταλιστικού κράτους.
Το «κράτος των δεσποτάδων» σφετερίστηκε τις μεγάλες και επαναστατικές ιδέες του Χριστιανισμού που ενέπνευσαν την ανθρωπότητα γονιμότατα και αποτελέσαν πηγή έμπνευσης μεγάλων πνευματικών και καλλιτεχνικών δημιουργημάτων: Έγινε ο «ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ» των Αρχών, των Ιδεών και των Κατακτήσεων του Χριστιανισμού, διαχειριστής στην υπηρεσία του καπιταλιστικού καθεστώτος.
Το ίδιο όπως και το αστικό κράτος: Σφετεριστής και διαχειριστής των μεγάλων ιδεών των αστικών Επαναστάσεων…
Τα θρησκευτικά σύμβολα στην εκπαίδευση
Αν και μακροσκελέστατο, το δοκίμιο που εδώ προτείνουμε στους αναγνώστες μας παρουσιάζει εις βάθος και με σοβαρότητα το ζήτημα της "εικονομαχίας" στα Ελληνικά σχολεία.
Σταύρου Γιαγκάζογλου
Συμβούλου του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου
Το παρόν μελέτημα δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Νομοκανονικά, Επιθεώρηση Εκκλησιαστικού και Κανονικού Δικαίου, Έτος Θ΄, Τεύχος 1, Απρίλιος 2010, σσ. 23-48
Η πρόσφατη διαμάχη Ευρωπαϊκού δικαστηρίου και Ιταλίας
Σχεδόν δύο δεκαετίες από την υπόθεση των «Εσταυρωμένων» στη Βαυαρία, γνωστή και ως υπόθεση Seler[1], η οποία απασχόλησε για αρκετό διάστημα την κοινή γνώμη στη Γερμανία, μία παρόμοια υπόθεση ξεπέρασε τα νομικά όρια του ιταλικού κράτους και έφθασε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου. Πρόσφατα, τον Νοέμβριο του 2009 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταδίκασε την Ιταλία για την παρουσία του σταυρού ως θρησκευτικού συμβόλου στις σχολικές αίθουσες. Το γεγονός αυτό κρίθηκε ότι στρέφεται ενάντια στο δικαίωμα των γονέων να ανατρέφουν και να διαπαιδαγωγούν τα τέκνα τους σύμφωνα με τις πεποιθήσεις τους αλλά και ενάντια στο αναφαίρετο δικαίωμα των παιδιών στην ελευθερία θρησκεύματος. Η ενάγουσα ήταν η Σόλιε Λάουτσι, μια Ιταλίδα φιλανδικής καταγωγής που μένει στο Abano Terme κοντά στην Πάδοβα. Τα παιδιά της, ηλικίας 11 και 13 ετών αντίστοιχα, πήγαιναν τη σχολική χρονιά 2001-2002 στο δημόσιο σχολείο του Abano Terme, σε όλες τις τάξεις του οποίου υπήρχε κρεμασμένος σταυρός. Η Λάουτσι έκρινε ότι η ύπαρξη σταυρού ήταν αντίθετη με το λαϊκό χαρακτήρα του κράτους και του σχολείου. Επικαλέστηκε μάλιστα και μία δικαστική απόφαση που είχε κρίνει την ύπαρξη του σταυρού στα εκλογικά κέντρα ως αντίθετη προς το λαϊκό χαρακτήρα του κράτους. Στο Συνταγματικό Δικαστήριο της Ιταλίας η κυβέρνηση υποστήριξε ότι η παρουσία του σταυρού στις τάξεις είναι λογική, καθώς ο σταυρός δεν είναι μόνο θρησκευτικό σύμβολο, αλλά επίσης, ως «σημαία» της μοναδικής Εκκλησίας που αναφέρεται στο ιταλικό Σύνταγμα, αποτελεί σύμβολο του ίδιου του ιταλικού κράτους και της ιστορικής και πολιτισμικής του ταυτότητας. Ωστόσο, οι Ευρωπαίοι δικαστές στο Στρασβούργο έκριναν ότι ο σταυρός μπορεί εύκολα να ερμηνευθεί από τους μαθητές όλων των ηλικιών ως θρησκευτικό σύμβολο, δηλαδή ως σύμβολο που μπορεί να ενοχλήσει μαθητές άλλων θρησκευμάτων ή άθεους. Επιδίκασε μάλιστα εις βάρος του ιταλικού κράτους το ποσό των 5.000 ευρώ για ηθική βλάβη στην ενάγουσα.
Η αόρατος χειρ
Γράφει ο Κρίτων Σαλπιγκτής
Αυτή τη βδομάδα, όπως κάθε χρόνο, χιλιάδες κεράκια ανάψανε στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι. Η ζώσα μνήμη των Ιαπώνων προσκυνά αδιαλείπτως, μετά το 1945, τις 300.000 ψυχές, οι οποίες χάθηκαν κατά την πλέον αποτρόπαια στην ιστορία του πλανήτη δολοφονία αμάχων. Γνωστό τοις πάσι βεβαίως ότι τις ατομικές βόμβες στην Ιαπωνία τις έριξαν οι ΗΠΑ. Άντε να διαφεύγει από μερικούς ότι η ρίψη έγινε από βομβαρδιστικά Β-29 ή ότι τα στρατιωτικά γεράκια των ΗΠΑ βάφτισαν σαρκαστικά «ανθρωπάκο» (Little Man) αυτήν που έριξε πρώτο το Enola Gay στις 6-8-1945 στην Χιροσίμα και «χοντρούλη» (Fat Man) την άλλη, με την οποία το Bockscar έπληξε τρεις μέρες αργότερα το Ναγκασάκι.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)