13 Μαρτίου, μνήμη του εθνομάρτυρος Ευαγόρα Παλληκαρίδη

Χτυπά κουδούνι, μπαίνουνε στην τάξη του ο καθένας.

Μπαίνει κι η πρώτη η άταχτη κι η τρίτη που διαβάζει,

μπαίνει κι η πέμπτη αμίλητη, η τάξη του Ευαγόρα.

- Παρόντες όλοι;

- Κύριε, ο Ευαγόρας λείπει.

- Παρόντες, λέει ο δάσκαλος. Και με φωνή που τρέμει:

- Σήκω, Ευαγόρα, να μας πεις ελληνική ιστορία.

Ο δίπλα, ο πίσω, ο μπροστά, βουβοί και δακρυσμένοι,

αναρωτιούνται στην αρχή, ώσπου η σιωπή τους κάμνει

να πέσουν μ’ αναφιλητά ετούτοι κι όλη η τάξη.

- Παλληκαρίδη, άριστα, Βαγόρα,

πάντα πρώτος,

στους πρώτους πρώτος, άγγελε πατρίδας δοξασμένης,

συ μέχρι χθες της μάνας σου ελπίδα κι αποκούμπι,

και του σχολειού μας σήμερα Δευτέρα Παρουσία.

Τα ‘πε κι απλώθηκε σιωπή πα’ στα κλαμένα νιάτα,

που μπρούμυτα γεμίζανε της τάξης τα θρανία,

Η ΜΕΛΙΣΣΑ ΚΑΙ Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ

Πολλοί θρύλοι και παραδόσεις είναι συνδεδεμένοι με την Αγία Σοφία, το ξεχωριστό μνημείο – σύμβολο της Κωνσταντινούπολης, οι οποίοι μεταδίδονται από γενιά σε γενιά και από στόμα σε στόμα, και διασώζονται μέσα στους αιώνες είτε προφορικά, είτε γραπτά, και αποδεικνύουν πως η Μεγάλη Εκκλησιά όπως την αποκαλούσαν γιατί ήταν το κέντρο όλης της ζωής της Κωνσταντινούπολης, πέρασε μέσα στην λαϊκή φαντασία και στο θρύλο.

Ένας τέτοιος θρύλος μας πληροφορεί για το χτίσιμο της Αγίας Σοφίας από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α΄, μετά το 532 μ.Χ.. Σύμφωνα με το θρύλο το αρχιτεκτονικό σχέδιο της Αγίας Σοφίας, του αριστουργήματος αυτού της Βυζαντινής αρχιτεκτονικής, είναι ένα Θεόπνευστο έργο, που έγινε μέσω μιας μικρής, ταπεινής και εργατικής μέλισσας.

Είναι ένας νεοελληνικός θρύλος που το διηγούνταν στην Βιζύη της Θράκης το 19ο αιώνα, και εκεί τον έμαθε όταν ήταν μικρό παιδί ο ποιητής Γεώργιος Βιζυηνός, και περιέγραψε το θρύλο έμμετρα, το 1884, στο ποίημα Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ, της ποιητικής του συλλογής »Ατθίδες Αύραι».

Σύμφωνα με το θρύλο : «Ήταν ο καιρός που ο βασιλιάς στην Πόλη είχε αποφασίσει να χτίσει την Αγία Σοφιά. Είχε καλέσει τον πρωτομάστορα, και ο τελευταίος είχε κάμει ένα, και ύστερα άλλο, και ύστερα άλλα σχέδια, πως να χτιστεί η Μεγάλη Εκκλησιά. Κανένα όμως δεν ευχαριστούσε το βασιλιά. Ήθελε κάτι άλλο, πολύ πιο σπουδαίο. Και ο πρωτομάστορας όλο και σκεφτόταν τι νέο σχέδιο να φτιάσει. Μια Κυριακή, την ώρα που τελείωνε η λειτουργία, ζύγωσε πρώτος ο βασιλιάς να πάρει το αντίδωρο, εκείνο όμως του ξεφεύγει από το χέρι και πέφτει κάτω. Μια στιγμή αργότερα παρουσιάζεται μια μέλισσα που φτεροκοπούσε προς το ανοιχτό παράθυρο, κρατώντας το πεσμένο αντίδωρο του βασιλιά. Βγάνει αμέσως διαταγή ο βασιλιάς, όσοι έχουνε μελίσσια να τ” ανοίξουνε και να ψάξουν, για να βρεθεί. Ψάχνει και ο πρωτομάστορας στα δικά του τα μελίσσια και τι βλέπει; Είχανε κάτσει οι μέλισσες μέρες πριν και είχανε φτιάξει με το κερί μέσα στην κυψέλη, μια εκκλησιά πανέμορφη και σκαλιστή και μεγαλόπρεπη που δεν είχε την όμοιά της σ” ολόκληρη την Οικουμένη. Όλες οι λεπτομέρειες είχανε γίνει στην εντέλεια, μέσα κι” έξω στην εκκλησία. Η πόρτα της ανοιχτή, ο τρούλος έτοιμος, οι κολόνες στη θέση τους, ως και η Αγία Τράπεζα τελειωμένη. Την είχαν αποτελειώσει σ” όλα της την εκκλησιά, και απάνω στην Αγία Τράπεζα της είχε φέρει εκείνη η μέλισσα και είχε αποθέσει το αντίδωρο του βασιλιά. Είδε την εκκλησιά ο πρωτομάστορας, θάμαξε με το τέλειο σχέδιό της. Την είδε κατόπι και ο βασιλιάς και έγινε όλος χαρά. Το σχέδιο, που είχανε φτιάξει οι μέλισσες, έγινε το σχέδιο που χτίστηκε η Αγία Σοφία !!» (πηγή: Κ. Ρωμαίος, ΕΛΛΑΣ, λαογραφία – γεωγραφία – ιστορία).

http://geaolympou.gr/h-melissa-kai-o-urylos-ths-agias-sofias/

Ιαπωνία: Τα παιδιά θα επιτρέπεται να κάνουν θόρυβο στο Τόκιο!

(φαντάζεστε έναν Γιαπωνέζο σε Ελληνικό σχολείο την ώρα του διαλείμματος;)

Υστερα από 15 χρόνια... σιωπής αναμένεται να επιτραπεί στα παιδιά να φωνάζουν στο Τόκιο. Σύμφωνα με κανονισμό για την ηχορύπανση που ισχύει την τελευταία 15ετία τα παιδιά δεν επιτρέπεται να κάνουν θόρυβο στην ιαπωνική πρωτεύουσα. Βέβαια, κανείς δεν επιτρέπεται να ξεπερνά τα 45 ντεσιμπέλ, τα οποία αντιστοιχούν στο κελάηδισμα ενός πουλιού.

Η πρόταση, λοιπόν, αναμένεται να εξαιρεί τις φωνές των παιδιών από τον κανονισμό, ωστόσο λέγεται πως θα ισχύει για εκείνες των εφήβων. 

Η απόφαση για την ένταξη των παιδικών φωνών στον κανονισμό ελήφθη έπειτα από παράπονα ηλικιωμένων που ενοχλούνταν από το θόρυβο σε σχολικές αυλές και πάρκα. 

“Αντρα μου, πάει. Το θρυλικό τραγούδι των Ελληνόφωνων της Κάτω Ιταλίας για τους ξενιτεμένους στα ορυχεία της Γερμανίας

Κατά τη διάρκεια της παντοδυναμίας του Μουσολίνι, οι Ελληνόφωνοι της Κάτω Ιταλίας αναγκάστηκαν να μιλούν μόνο την ιταλική γλώσσα.

Σε διαφορετική περίπτωση, απειλούνταν με αποκεφαλισμό!

Τα Γκρικάνικα, δηλαδή η διάλεκτος των Ελλήνων στην Απουλία και στην Καλαβρία, σταδιακά σταμάτησαν να μιλιούνται, αλλά συνέχισαν να τραγουδιούνται.

Μετά από τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, οι Ελληνόφωνοι των χωριών της Κάτω Ιταλίας έδιναν καθημερινά μάχη επιβίωσης.

Οι περισσότεροι έφευγαν για τη Γερμανία, το Βέλγιο και την Ελβετία, ως εργάτες στη «μινιέρα», δηλαδή στο ορυχείο.

"Σβήσε την οθόνη και βγες στης φαντασίας το μπαλκόνι"

Καθήλωσε το κοινό η θεατρική παράσταση με τους μικρούς πρωταγωνιστές

"Σβήσε την οθόνη και βγες στης φαντασίας το μπαλκόνι" από το Θεατρικό Εργαστήρι Άργους Ορεστικού για τη στήριξη του προγράμματος σίτισης των μαθητών του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Κοζάνης

Η αριστεία ως «ρετσινιά»

Χρήστος Γιανναράς

Γνωρίσαμε κάποτε στην Ελλάδα μιαν άλλη Αριστερά. Ήταν σε χρόνια που η χώρα έβγαινε, και τότε, από καταστροφή, ασύγκριτα φρικωδέστερη από τη σημερινή. Τότε όμως πρώτο αίτημα της Αριστεράς ήταν, να πάει το 15% του κρατικού προϋπολογισμού στην Παιδεία. Το αίτημα ξεπήδαγε αυθόρμητα από το πλήθος στα συλλαλητήρια, δεν το υπαγόρευε η ντουντούκα. Και οι άνθρωποι που διαδήλωναν για το 15%, είχαν καθημερινό φαγητό ασύγκριτα λιτότερο από τα γεύματα που προσφέρουν σήμερα στους αναγκεμένους τα συσσίτια της Εκκλησίας. Όμως πρώτο αίτημα ήταν τα κονδύλια για την Παιδεία, όχι η αύξηση του κατώτατου μισθού.

Υπήρξε κάποτε στην Ελλάδα μια Αριστερά που ήξερε και σεβόταν το προφανές: ότι μια «ανθρωπιστική κρίση» δεν αντιμετωπίζεται πρωτίστως με μέτρα για την αύξηση του κατά κεφαλήν εισοδήματος, αλλά πρωτίστως με μέτρα για την αύξηση της κατά κεφαλήν καλλιέργειας. Ίσως εκείνη η Αριστερά του 15% να ήξερε λιγότερο ή καθόλου μαρξισμό, αλλά σπούδαζε τη λαϊκή σοφία και απαίτηση. Είχε γεννηθεί από πραγματικές ανάγκες, δεν είχε προλάβει να την καπελώσει η ξιπασιά των εισαγόμενων ιδεολογημάτων, αργόσχολες αδολεσχίες εκκεντρικών πλουσιόπαιδων στις καφετέριες του Κολωνακίου.

Ένας υπέροχος άνθρωπος μιλά για έναν υπέροχο άνθρωπο...

Όσιος γέροντας Παΐσιος - μιλά μια συμμαθήτριά του!

Καλό Μάρτη! και καλή Άνοιξη!