Σταυρωθέντα τε ὑπὲρ ἡμῶν ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου

Βαγγέλης Σταυρόπουλος

Δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ἵνα κρύψω ἐν τάφῳ, ὃς ὡς ξένος οὐκ ἔχει τὴν κεφαλὴν ποῦ κλίνῃ. 

Γ. Ακροπολίτης

Κατά τον Ματθαίο, η εξιστόρηση της επιγείου παρουσίας του Χριστού, άρχεται με την περιγραφή μίας πρωτοφανούς κι αδιστάκτου σφαγής: ο βασιλεύς Ηρώδης διατάζει την εκτέλεση όλων των παίδων των ἐν Βηθλεὲμ καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ὁρίοις αὐτῆς ἀπὸ διετοῦς καὶ κατωτέρω (Μτθ. 2,16). Θύματα αθώα, της δαιμονιώδους εμμονής του, πως η πρωτοφανής θέα ενός ουράνιου σώματος, σήμαινε την γέννηση του νέου Βασιλέως των Ιουδαίων, συνεπώς και το τέλος της δικής του αρχής. Ο Ευαγγελιστής συμπληρώνει ωστόσο, πως ετούτη τη ταραχή, δε τη γεύτηκε μονάχα ο Ηρώδης, αλλά και πᾶσα ῾Ιεροσόλυμα μετ᾿ αὐτοῦ, καὶ συναγαγὼν πάντας τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ γραμματεῖς τοῦ λαοῦ ἐπυνθάνετο παρ᾿ αὐτῶν ποῦ ὁ Χριστὸς γεννᾶται (Μτθ. 2, 3-4). Αδυνατώντας ωστόσο να αντλήσει περισσότερες πληροφορίες, διατάζει προληπτικά την εκτέλεση των Νηπίων, σε μία ύστατη, απέλπιδα και γι’ αυτό εξαιρετικά βίαιη προσπάθεια, αποτροπής της αναρρήσεως στον θρόνο του, μίας άλλης πολιτικής προσωπικότητας, που θα συγκρουόταν με τα κλειστά συμφέροντά του, υπονομεύοντας τα δικαιώματά του στην εξουσία (Μτθ. 2, 16- 18). 

Ήταν μασόνος ο Ναπολέων; (κι αν ήταν, τι μας νοιάζει;) – Μέρος Β΄

Παρουσίαση – κριτική ενός ξενόγλωσσου ντοκιμαντέρ και μια τοποθέτηση του θέματος στα καθ’ ημάς

 (συνέχεια από το Α΄Μέρος)

Το πόρισμα του France 3

Μετά την αμφιβολία που κυριάρχησε στο ντοκιμαντέρ έρχεται η ώρα της βεβαιότητας. Καθώς η εκπομπή “Η σκιά της αμφιβολίας” συνεχίζεται, αυτό που βεβαιώνεται είναι η ίδια η αμφιβολία. Είναι η ώρα των βιβλίων. Μετά από 50 λεπτά ντοκιμαντέρ ακολουθεί 20λεπτη συζήτηση στο στούντιο, με τον παρουσιαστή του ντοκιμαντέρ και τρεις καλεσμένους που αναφέρονται αντίστοιχα, σε τρία βιβλία πάνω στο ίδιο θέμα. Αναφερόμενοι στα βιβλία των François Collaveri,Charles de Flahaut, Roger Dachez οι καλεσμένοι εδραιώνουν την “αμφιβολία” του ντοκιμαντέρ. Ενώ στο ντοκιμαντέρ κυριαρχεί η αμφισημία και το νεφέλωμα, οι συγγραφείς και οι συντελεστές των βιβλίων ξεκαθαρίζουν τα πράγματα ως αυθεντίες του απόλυτου κύρους. Ενώ στο ντοκιμαντέρ ο παρουσιαστής δεν εκφράζει κανένα καταφατικό συμπέρασμα, στην συζήτηση (αφού επιδείξει κι αυτός ένα βιβλίο) είναι απόλυτος, όπως όταν αποφαίνεται για την απουσία σχέσης μεταξύ της μασονίας του 18ου αιώνα και των παλιότερων “επαγγελματικών συντεχνιών” των κτιστών του μεσαίωνα και της αρχαιότητας. Το αποτέλεσμα: Ήταν μασόνος ο Ναπολέων; Μάλλον ναι: 33,3%, Όχι και μάλλον όχι: 66,6% αφού κανένα πιστοποιητικό μύησης δεν βρέθηκε.

Ήταν μασόνος ο Ναπολέων; (κι αν ήταν, τι μας νοιάζει;) – Μέρος Α΄

Παρουσίαση – κριτική ενός ξενόγλωσσου ντοκιμαντέρ και τοποθέτηση του θέματος στα καθ’ ημάς

Διανύουμε το έτος 2014. Απέχουμε ακριβώς διακόσια χρόνια από την ίδρυση της Εταιρείας που οργάνωσε την Επανάσταση του 1821. Η σημερινή κατάσταση στην χώρα περιγράφεται από τους πάντες ως ζοφερή, όμως ως προς την τιτλοφόρησή της και ως προς τα αίτια που οδήγησαν τους Έλληνες εδώ, μόνον σύμπτωση απόψεων δεν διαπιστώνεται. Κι ενώ το 1974 είναι το κλασικό σημείο με το οποίο συναρτάται το ζοφερό σήμερα, η ίδρυση του ελληνικού κράτους αναδεικνύεται όλο και συχνότερα ως το χρονικό σημείο όπου αναζητούνται τα αίτια μιας αέναης κακοδαιμονίας. Κι ενώ σήμερα στην σχολική και στην πανεπιστημιακή ελληνική ιστορία δεσπόζει το μαρξιστικό “δόγμα Hobsbawm”, η κρατική τηλεόραση ενός “αδελφού έθνους” δείχνει ότι τολμάει να ερευνήσει το δικό του παρελθόν πέρα από τα καθιερωμένα. Δηλαδή, ενώ το ελληνικό κράτος διδάσκει ότι το ελληνικό έθνος-κράτος είναι ο επιτυχημένος καρπός του διαφωτισμού και της γαλλικής επανάστασης, το φραγκικό κράτος -που μόνον οι Έλληνες ονομάζουν “γαλλικό”- συμμετέχει στην παραγωγή ενός ντοκιμαντέρ με τίτλο “Ήταν ελευθεροτέκτων ο Ναπολέων;“ (Napoleon était il Franc-Maçon?). Το ντοκιμαντέρ προβλήθηκε ένα χρόνο πριν, στην ιστορική σειρά με τίτλο “Η σκιά της αμφιβολίας” (L’ombre d’un doute), η οποία περιλάμβανε και άλλα πρόσωπα / γεγονότα της ευρωπαϊκής ιστορίας. Ας δούμε τι απέφερε αυτό το φραντσέζικο τόλμημα και πόσο μακριά βρισκόμαστε ακόμα από την Ευρώπη, -αυτός δεν είναι ο σταθερά αναζητούμενος δείκτης;- δυο αιώνες μετά την “νεωτερική” μας Επανάσταση.

Όταν η ανθρώπινη βλακεία συναντά την νεοφιλευλεύθερη επέλαση. Περίπτωση Atenistas & TEDx

 «Το να ξύνεις τσίχλες από τα πεζοδρόμια ή να καθαρίζεις τοίχους από τις αφίσες 

τη στιγμή που στο διπλανό στενό πεθαίνει κόσμος και δε λες κουβέντα γι’ αυτό 

δεν είναι ακτιβισμός. Είναι κοινωνική αφασία! »

Τον τελευταίο καιρό βλέπουμε συνεχώς νέες μορφές εθελοντισμού να εμφανίζονται και νέα προσχήματα να αναδύονται για την θεμελίωση τους. Το κράτος αφού έχει ισομοιράσει την ευθύνη τις οικονομικής κρίσης, άρχισε να θέτει και νέους όρους για την υπέρβαση αυτής της κρίσης. Η νέα νοοτροπία που αναπτύσσεται μετά την αφομοίωση και την εσωτερίκευση αυτής της ευθύνης από τα παντός είδους φιλήσυχα και ειρηνοποιά κοινωνικά υποκείμενα είναι η προσπάθεια διαχείρισης αυτής της κρίσης και η υποκατάσταση του κράτους εκεί που ηθελημένα απουσιάζει.

Αυτή είναι η μια όψη του νομίσματος που ορίζει την επαναστατικότητα σαν εργαλείο διαχείρισης της κρίσης και ως το χρύσωμα του χαπιού στην αρρώστια του συστήματος και όχι σαν μια πρακτική για την ανατροπή του. Αυτή είναι όμως η μια όψη του νομίσματος.

Εθελοντισμός και ανθρώπινη βλακεία

Η άλλη όψη του νομίσματος που πραγματώνεται πάνω στην ηλιθιότητα και λειτουργεί περισσότερο σαν μια μορφή ψυχοθεραπείας είναι ηκατευθυνόμενη αποβλάκωση. Αυτή δεν καλείται να διαχειριστεί την υπάρχουσα κρίση αλλά καλείται να αποβλακώσει και τον τελευταίο ζωντανό περιτυλίγοντάς τον με σερπαντίνες, χρώματα και μπουκάλια αναψυκτικών για την διάσωση της φώκιας στη Χονολουλού. Παραδείγματα ταξικά ασυνείδητων υποκειμένων με ψυχοτραυματικούς συνδέσμους ηλιθιότητας όπως οιατενίστας και οι ΜΚΟ ή οι φοιτητικοί οργανισμοί που μαζεύουν τις τσίχλες από τα παγκάκια περισσεύουν.

Άλλη μια επιστολή παραίτησης διευθυντού...

Της Μαρίας Καλουδιώτη, Διευθύντριας του Καλλιτεχνικού Σχολείου Ηρακλείου

Αγαπητοί μου μαθητές ,αγαπητά μου παιδιά,

Σήμερα αναγκάστηκα σε παραίτηση, δεν το θέλησα. Ξέρετε πως χρόνια τώρα μαζί σας έζησα όλες τις αγωνίες για να δημιουργήσουμε μαζί ένα σχολείο, που να είναι πρότυπο χαράς, δημιουργίας, έκφρασης.

Ένα σχολείο που να αγαπάμε τόσο πολύ, όλοι μας. Η πολιτεία δεν νοιάστηκε καμιά στιγμή, μας πέταξαν στην κυριολεξία μέσα στη Αμερικάνικη βάση και έπρεπε να επιβιώσουμε. Ανάμεσα στα εγκαταλελειμμένα κτίρια και τα αδέσποτα ζώα. Επιβιώσαμε και ανδρωθήκαμε. Φτιάξαμε με τη βοήθεια των τοπικών αρχών(Δήμο), ότι καλύτερο μπορούσαμε.

Το υπουργείο, μας έχει εγκαταλείψει χρόνια τώρα. Οι καθηγητές έρχονται σε δόσεις και ανάλογα με το πότε βολεύει τις πολιτικές τους, ο εξοπλισμός που έχουμε, αποκτήθηκε από λαχειοφόρους, δωρεές η από το Δήμο, γιατί κεντρικά δεν υπήρξε καμία μέριμνα. Η αγωνία μου κάθε χρόνο έφτανε στο απροχώρητο για το που θα στεγαστούν τα τμήματα, τι θα κάνω με τα κενά, πως θα καλύψουμε την ύλη στα πανελλαδικά εξεταζόμενα μαθήματα, πότε θα έλθουν οι μόνιμοι καθηγητές (γιατί στην αρχή ήταν με απόσπαση).

Δοξαστικόν όρθου Μ.Τετάρτης (τροπάριο Κασσιανής)

Η Μυσταγωγία της Μ Εβδομάδος - με τον καθηγητή Λάμπρο Σιάσο

«τῷ τὴν ἄβατον» εἰς τα Ἑλληνικά και τα Ἀραβικά

Γιατὶ ἡ Ρωμιοσύνη εἶναι οἰκουμενικὸ μέγεθος...