Πολλοί από εμάς πιστεύουν πως ο σταυρικός θάνατος ήταν μια ξεχωριστή, μοναδική ποινή που επιβλήθηκε στον Θεάνθρωπο. Αυτό βέβαια αντιφάσκει με το «μετά των ανόμων ελογίσθη».
Πράγματι, η ποινή αυτή ήταν κοινότατη τα Ρωμαϊκά χρόνια. Όταν, αργότερα, ο τρόπος αυτός εκτέλεσης καταργήθηκε, η Σταύρωση έγινε πλέον Σύμβολο Πίστεως, σύμβολο μιας ολόκληρης θρησκείας. Εκείνη όμως την εποχή, ήταν μια φριχτή, ατιμωτική και σαδιστική εκτέλεση. Οταν νικήθηκαν οι δούλοι του Σπάρτακου, ο δρόμος από την Κάπουα ως την Ρώμη γέμισε σταυρωμένους… Αυτό ήταν και το νόημα της δημόσιας τούτης εκτέλεσης. Να γεννά τρόμο στους υποψήφιους εχθρούς του κράτους, μια που ήταν δημόσιο θέαμα με σκοπό τον παραδειγματισμό. Γι αυτό κι’ όλας έγραφαν στο σταυρό και το αδίκημα για το οποίο καταδικάστηκε ο σταυρωμένος.
Δεν ήταν οι Ρωμαίοι που την ανακάλυψαν την σταύρωση. Η πρώτη μνεία της στην Ελληνική Γραμματεία είναι από τον Ηρόδοτο. Έτσι εκτέλεσαν οι Πέρσες τον Τύραννο της Σάμου Πολυκράτη. Μάλιστα η σταύρωσή του προαναγγέλθηκε με προφητείες, και συνοδεύτηκε με βροχή, όπως και αυτή του Κυρίου. Συχνά, στα Ελληνικά, το ρήμα «κρεμώ» ταυτίζεται με σταύρωση.
Το μαρτύριο της σταύρωσης δεν περιορίζονταν στα καρφιά. Τρομερό ήταν το ότι όλο το σώμα γίνονταν ελεύθερο πεδίο για κάθε είδους ζώο, πουλί και έντομο. Κανόνιζαν, τα πόδια του σταυρωμένου να βρίσκονται αρκετά κοντά στο έδαφος ώστε να μπορούν να τα φάνε τα ζώα, αν έμενε αφύλαχτος. Επιπλέον, πριν την σταύρωση, προηγούνταν μαστίγωμα, με αποτέλεσμα οι πληγές να τρίβονται στο ξύλο.
Κύρια όμως, ήταν η άπνοια που τσάκιζε το θύμα. Για να αναπνεύσει, έπρεπε, στηριζόμενος στις τέσσερις πληγές του, να ανασηκώνει το σώμα του. Κάθε αναπνοή παίρνονταν με τρομερή φυσική καταπόνηση. Αν ο σταυρωμένος άντεχε αρκετά, έρχονταν και ο πυρετός και οι παραισθήσεις.
Ο σαδισμός των εκτελεστών έφτανε μέχρι του σημείου, όταν έβλεπαν το θύμα να πεθαίνει από άπνοια, να τον λογχίζουν στον πνεύμονα, ώστε να μπαίνει αέρας και να αναζωογονείται προσωρινά.
