Ζητείται έμπνευση και όχι πιστοποίηση…

Το 2011 ο πρόεδρος της Google, Eric Schmidt, εξαπέλυσε σκληρή κριτική στους υπεύθυνους της εκπαίδευσης στο Ηνωμένο Βασίλειο (ΗΒ), για την αδυναμία τους να επιχειρήσουν τομή στο Αναλυτικό Πρόγραμμα Σπουδών Πληροφορικής στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση· το πρόγραμμα σπουδών εστίαζε μόνο στη χρήση του λογισμικού, χωρίς να παρέχει καμία απολύτως γνώση στην κατασκευή του λογισμικού. Η κίνηση του Σμιντ αποτέλεσε σταθμό στην πολύχρονη, παθιασμένη και συντονισμένη εκστρατεία από εκπαιδευτικούς, γονείς και επαγγελματίες του χώρου των Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνίας (ΤΠΕ) στο ΗΒ, με στόχο την εισαγωγή της Επιστήμης Υπολογιστών ως διδακτικό αντικείμενο στη δημοτική και μέση εκπαίδευση.

Τρία χρόνια μετά, λίγο ως πολύ διεθνώς απαρατήρητο, συντελείται από αυτόν το Σεπτέμβριο ένα βαρυσήμαντο γεγονός στην ιστορία της βρετανικής εκπαίδευσης. Μαζί με το άνοιγμα των σχολείων, ένα νέο αντικείμενο βρίσκει τη θέση του στο Ωρολόγιο Πρόγραμμα -η Επιστήμη Υπολογιστών. Από το νηπιαγωγείο, για πρώτη φορά τα παιδιά θα μάθουν για μια επιστήμη και μια γλώσσα που αναδιαμορφώνουν τον κόσμο γύρω τους σε καθημερινή βάση. Όπως σημειώνει το ίδιο το Αναλυτικό Πρόγραμμα της Επιστήμης Υπολογιστών, ο στόχος είναι απλός και ξεκάθαρος: να εξοπλίσει τα παιδιά με «υπολογιστική σκέψη και δημιουργικότητα για να κατανοήσουν και να αλλάξουν τον κόσμο».

Θεόδωρος Ζιάκας, περί παραδόσεως, εθνικής ταυτότητος, Ελληνισμού, και συναφών.

Η συνέντευξη του συγγραφέα Θεόδωρου Ζιάκα εκκινεί από την προβληματική της σχέσης μεταξύ Έθνους και Παράδοσης, η οποία με τη σειρά της συσχετίζεται προς την κριτική που έχει δεχθεί από τη μαρξιστική, ταξική ανάλυση. Η ίδια προβληματική, στη διαπλοκή της με πλήθος παρατηρήσεις φιλοσοφικής και ιστορικής υφής, διαπερνά και συνέχει τη σύνολη συνέντευξη. 

Το Έθνος οριοθετείται εν σχέσει προς τις δυτικές προσλήψεις του και συγχρόνως αντιμετωπίζεται υπό το πρίσμα της θεώρησης περί τέλους της νεωτερικότητας. Συγχρόνως τίθεται το θέμα του έθνους εν σχέσει προς την αρχαία και βυζαντινή ελληνική παράδοση. Τονίζεται εμφατικά η οικουμενική παράδοση του βυζαντινού ελληνισμού που η συρρίκνωσή της υπό τις συνθήκες του νέου ελλαδικού κράτους αποτελεί την κατεξοχήν πηγή της νεοελληνικής κακοδαιμονίας. 

Ο συγγραφέας αναδεικνύει τα χαρακτηριστικά της ελληνικής ατομικότητας για να προβεί στη συνέχεια σε σύγκρισή της με το είδος της ατομικότητας που αναπτύχθηκε στη Δύση. Αφού εντοπιστούν τα χαρακτηριστικά της κρίσης που διέρχεται η χώρα και συσχετιστούν με την κρίση του σύνολου νεωτερικού υποδείγματος, ο Θεόδωρος Ζιάκας θα μας δώσει το περίγραμμα του πνευματικού προσανατολισμού που θα μας επιτρέψει να ελπίζουμε στη υπέρβαση της κρίσης.

https://www.youtube.com/watch?v=bQFyyNqrClw

Γυναίκα και Ψαλτική

Η ψαλτική τέχνη έχει συνδεθεί με την ανδρική φωνή. Ωστόσο οι γυναίκες ψάλτριες υπήρξαν ανέκαθεν μία πραγματικότητα, ανεξαρτήτως των δογματισμών. Στην Ιστορία, τα παραδείγματα της ψάλτριας κόρης του Ιωάννη του Κλαδά και της Κουβουκλησίνας Δομεστηκίνας είναι ασφαλώς ενδεικτικά και δεν επιβεβαιώνουν παρά τον κανόνα ότι, όταν οι ιστορικές και οι κοινωνικές συνθήκες είχαν θέσει το ρόλο της γυναίκας σε δεύτερη μοίρα, τότε, αν μη τι άλλο, θα ήταν παράδοξο αν αναζητούσαμε -και πολύ περισσότερο αν βρίσκαμε- περιπτώσεις γυναικών ψαλτριών κατά το παρελθόν. Ο λόγος του Αποστόλου Παύλου που απαγορεύει "το λαλείν" στη γυναίκα, κατά τη Θεία Λειτουργία, ο οποίος επικυρώθηκε από την ΣΤ΄Οικουμενική Σύνοδο, και σήμερα τον επικαλούνται, ως επί το πλείστον, ως βασικό επιχείρημα, όσοι εναντιώνονται με την παρουσία των γυναικών στο ψαλτήρι, πρέπει να καταλάβουμε ότι ήταν απόλυτα συμβατός με την εποχή. Το σημαντικό όμως, αν και παραγνωρισμένο στο ευρύ κοινό, σε σχέση με τους Ιερούς Κανόνες, είναι η ευελιξία τους να προσαρμόζονται, να μεταβάλλονται και να αντικαθιστώνται από την Ανώτατη Εκκλησιαστική Αρχή, όταν παράλληλα οι ιστορικές και κοινωνικές συνθήκες διαφοροποιούνται ή επίσης να μην εφαρμόζονται κατ' Οικονομία, όταν ασφαλώς δεν θίγεται το δόγμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Όπως εύστοχα έλεγε ένας Καθηγητής στη Νομική: "Αν μία φορά είναι σοφό να υπακούς στους κανόνες, άλλο τόσο είναι σοφό να ξέρεις πότε να τους υπερβαίνεις". Αυτό απλώς προϋποθέτει ότι τους γνωρίζεις καλά.... Άλλωστε μαζί με την τήρηση των κανόνων συντρέχει και η ερμηνεία τους. Αυτή είναι που δίνει πνοή στο γράμμα του Νόμου, είτε αυτός είναι εκκλησιαστικός, είτε πολιτειακός. Άραγε τι αξία θα είχαν οι Νόμοι, οι Κανόνες και οι Εντολές, αν απλώς επιβάλλονταν ως άκαμπτα γράμματα; Το μέτρο της ερμηνείας τους υπήρξε πάντα πέραν του γράμματος, ακόμα και από τον ίδιο τον Χριστό, αλλά και μετέπειτα τους Εκκληστιαστικούς Πατέρες που ερμήνευσαν τους Ιερούς Κανόνες, ανά εποχές. 

damnatio memoriae

"Και χορό τριγύρω σου θα στήσουν,

με βιολιά και με ζουρνάδες...

γύφτοι, εβραίοι, αράπηδες, πασάδες

και τα γόνατά τους θα λυγίσουν οι τρανοί σου

και θα γίνουν, των ραγιάδων οι ραγιάδες..."

(δωδεκάλογος του γύφτου)

Αν ζούσε σήμερα ο εθνικός μας ποιητής, θα εξέτιε ισόβια για "ρατσισμό" και για "προσβολή πολιτεύματος". Ευτυχώς δεν ζει και δεν βλέπει την κατάντια μας. Τώρα απλά επιχειρείται σιωπηλά η εξαφάνιση της μνήμης του...

(ΕΝΑΛΙΟΣ ΘΗΡ)

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός – 300 χρόνια από την γέννησή του

Σαν σήμερα, πριν 235 χρόνια εκτελέστηκε ο άγιος, ισαπόστολος και μάρτυρας Κοσμάς ο Αιτωλός (1714-1779). Φέτος συμπληρώνονται 300 χρόνια από την γέννησή του. Με την ευκαιρία αυτή αναδημοσιεύουμε τέσσερα βίντεο, ως αφιέρωμα στην μνήμη του άγιου και πρωτεργάτη της Επανάστασης του 1821.

Καλή Παναγιά!

Ἀπόστολοι ἐκ περάτων, συναθροισθέντες ἐνθάδε,

 Γεθσημανῆ τῷ χωρίῳ, κηδεύσατέ μου τὸ σῶμα, 

καὶ σύ, Υἱὲ καὶ Θεέ μου, 

παράλαβέ μου τὸ πνεῦμα.

Σαν σήμερα στις 13 Ιουλίου 1965 πέθανε ο Φώτης Κόντογλου.

Κατά κοινή ομολογία, είναι ένας από τους μεγάλους Δασκάλους του Γένους. 

Με όλο το λογοτεχνικό του έργο, άλλα και με την ίδια του τη ζωή, φωταγωγεί το νόημα της εθνικής και θρησκευτικής Παράδοσης των Ελλήνων. Προβάλλει το περιεχόμενό της με μια θαυμαστή ενάργεια και μια φλογερή πειθώ, πού αποτείνονται στο νου και την καρδιά.

Ότι προήλθε από την ευλογημένη γραφίδα του, δεν έχει μόνο αισθητική αξία, αλλά και χυμούς αγνά ελληνικούς. Τα κείμενά του και το συνταιριασμένο με το συγγραφικό του ύφος ήθος του βίου του είναι "πηγή ζωής" για μας τους συγκαιρινούς του, αλλά και για τις επόμενες γενεές.

Γι' αυτόν, μπορούμε να πούμε πως είναι μια μορφή πολύ κοντινή πνευματικά κι εφάμιλλη σε φεγγοβολή με το Μακρυγιάννη και τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Πώς είναι δηλαδή, κυρίως μες από την αγάπη του προς την Ορθοδοξία και τη βυζαντινή παράδοση, ένας από τους πιο δυνατούς ερμηνευτές του πνευματικού καημού για ότι συνιστά την ελληνική ψυχή κι ότι την εκφράζει γνήσια, μ' ομορφιά κι αλήθεια.

https://www.facebook.com/pages/Bυζαντινών-Ιστορικά

Η διαχρονικότητα του δυτικού “φιλελληνισμού”

S. G. Howe  –  J. C. Juncker

Μπορεί η πρώτη, ιστορική απεικόνιση να μην είναι φωτομοντάζ όπως η δεύτερη, σημερινή του mediasoup.gr, όμως οι διαφορές ως προς την ουσία του θέματος σταματούν εκεί. Η αντιστροφή της πραγματικότητας καλά κρατεί από το 1821. Μιλάμε για τον πολιτισμικό προσανατολισμό του ελληνικού κράτους και -στη συγκεκριμένη περίπτωση- για τον όρο “φιλελληνισμός”.