Κυριακή, 15 Απριλίου 2012

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης – Κυριακή του Πάσχα

Χριστός Ἀνέστη! δελφοί.

«Πάσχα ερόν µν σήµερον ναδέδεικται, Πάσχα καινν γιον, Πάσχα µυστικόν…»
« θείας! φίλης! γλυκυτάτης σου φωνς! µεθ’ µν ψευδς γάρ, πηγγείλω σεσθαι, µέχρι τερµάτων αἰῶνος Χριστέ, ν ο πιστο γκυραν λπίδος, κατέχοντες γαλλόµεθα». 
« Πάσχα τ µέγα, κα ερώτατον Χριστέ! σοφία κα λόγε, το Θεο κα δύναµις, δίδου µν κτυπώτερον σο µετασχεν, ν τ νεσπέρ, µέρ τς βασιλείας σου». 
Γένοιτο!
Πλήν, δηµιουργός, ποιητς τν πάντων, πέβαλεν ες τν παρ’ ατο κτισθέντα ρατν κα όρατον κόσµον, τ κάλλιστον κόσµηµα, τν τάξιν, κα ν τ κοινωνί τι τν νθρώπων δύνατον ν εαρεστήσ Θε, κα ν εφράνη τος νθρώπους, ,τι νευ τάξεως γίνεται. τάξις εναι ατόχρηµα ρετή, δυνάµεθα δ κατ πλατυτέραν ννοιαν ν επωµεν τι ρετ οδν λλο εναι τάξις.

ν θήναις, που κυρίως διαιτται λιµνάζουσα, κα ξ ναρίθµητων παρχιακν φλεβν τρεφόµενη, πολυκέφαλος ατ δρα, πολυκοιρανίη, τν ποίαν µεµακρυσµένος µν πρόγονος κα µέγιστος τν ποιητν, ταν τν κατεδίκαζε, δν φαντάζετο βεβαίως, τι κα µετ τρισχίλια τη θ ξηκολούθει ν ζ ατη ες τν πατρίδα του κα ν βασιλεύ, ν θήναις, λέγω, τ πάντα, κα θρησκευτικ κα κοινωνικ κα λλα, µορφονται κατ’ εκόνα κα καθ’ µοίωσιν τς πολιτικς, κα οδ’ ποφώσκει λπς τις περ θεραπείας τς παρούσης θλιότητος.
ν θήναις, κατ τάς γίας ταύτας µέρας, ν µν τ πόλει θόρυβος, φροντίδες, φωναί, κίνησις, πυροκρόταλα, πυροβολισµο κινδυνωδέστατοι ες τν ζων τν νθρώπων ν δ τος ναος ταξία, σύγχυσις, δισκοφορία, φοδος, θρίαµβος κα ριστικ πικράτησις το γυναικείου φύλου, βλέµµατα, γέλωτες, στάγµατα λαµπάδων, συνδιαλέξεις, ψίθυροι, βόµβος φωνν, κα ν µέσ λου ατο το θορύβου, δύο δυστυχες νθρωποι, ερες κα ψάλτης, κλαρυγγιζόµενοι, πως κφωνσι λέξεις, ες τάς ποίας λίγοι προσέχουσι, κα λιγώτεροι τάς ννοοσιν.
κράτως ερωπαΐζουσαι,κυρίαιελαβεςΑ γκαταλιποσαι π δεκάδων τν δη τος χληρος γυναικωνίτας, διεχύθησαν φ’ κάτερα το ναο, εσβάλλουσαι κατ µκος κα πλάτος, πολιορκοσαι τος ψάλτας ες τν χορν κα τος ερες ες τ ερν Βµα. Ες τν γυναικωνίτην, ποα θ κατεδέχετό ποτε ν ναβ; Κα µήπως ο γυναικωνται γιναν δι τάς γυνακας;
Ες µίαν κκλησίαν τν θηνν, ες πίτροπος φιλοτιµήθη πρ τν δι’ ξόδων του ν κάµ να ραον γυναικωνίτην κα τν καµεν ελογηµένος τόσον χαµηλόν, στε, ν δν γγίζουν α κεφαλαί τν σταµένων ξ µφοτέρων τν πλευρν ες τν ροφον, ν γίνεται τουλάχιστον ἀὴρ τόσον πνιγηρός, στε α κυρίαι α τόσον ποκείµεναι ες λιποθυµίαν ν ασθανθσι τν νάγκην πως ναπνεύσωσι νώτερον στρµα έρος πάνω. λλ’ πατήθη οκτρς. Οδεµία τν κυριν πεφάσισέ ποτε ν’ ναβ ες τν γυναικωνίτην. σαι στενοχοροντο π τν χαµηλν ροφον, παρεισλθον µικρν κατ µικρν ες τν ν τ µέσ το ναο τριν πήχεων πλάτους χρον, τν µένοντα τέως λεύθερον δι τος νδρας, κοψαν να πχυν ντεθεν κα να κεθεν, φεσαι στενοτάτην λωρίδα ν τ µέσ, τοσοτον χρον, σος ρκε δι ν στανται ο δυστυχες νδρες a la file indienne*. Κα δν σαν εχαριστηµέναι! Κα τς λόγος, σς παρακαλ, δι ν στανται χωριστ π τάς γυνακας; «Τί τάχα τς φοβστε τς γυνακες;» λεγε σεβάσµια δέσποινα πεντηκοντοτις. «τάχα π’ τς γυνακες δ βγήκατε;»
Χρόνον µ τν χρόνον, σον γηράσκει τις, κυριεύεται π τν πιθυµίαν, ν ερίσκετο τάς µέρας ατάς ες µικρόν, µικρότατον χωρίον, ν κουεν λας τάς κολουθίας τν γίων ορτν ες ν µικρν ξωκκλήσιον, που ν πρχεν ες ερες σεβάσµιος, προς, νάρετος, κα ες ψάλτης µ ταπεινν λλ γλυκεαν φωνν — δι ν ασθανθ λην τν ποίησιν κα τ κάλλος τν ορτν, ν δοξάσ τν Χριστόν, κα ν ορτάσ µετ τν προσφιλν του τ Πάσχα, εχόµενος ν’ ξιωθ κα το διαρκος, το ορανίου Πάσχα, ν τ νεσπέρ µέρ τς βασιλείας το Κυρίου µν ησο Χριστο.


*********************
Υπάρχουν στιγμές που θαρρείς ότι ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης ήταν περισσότερο προφήτης παρά λόγιος……………..σε κάθε περίπτωση όμως ο λόγος του ήταν βάλσαμο ψυχής……….αμβροσία πνεύματος……………

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου